Z inicjatywy katowickiego oddziału IPN w piątek 11 września, na frontowej ścianie kamienicy przy ul. Mikołowskiej 30 w Katowicach odsłonięta została tablica z napisem:

"W tym domu z inicjatywy Kazimierza Świtonia utworzono w lutym 1978 roku pierwsze w Polsce Wolne Związki Zawodowe".

Aktu przecięcia biało czerwonej wstęgi dokonał wiceprezydent Katowic Leszek Piechota.

Data 11 września, ma też przypominać mło­dym pokoleniom rocznicę podpisania czwartego po szczecińskim, gdańskim i jastrzębskim - Porozumienia nazwanego "katowickim". Zawarli je po długich i dramatycznych negocjacjach przedstawiciele Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego i Rządu PRL w Kombinacie Metalurgicznym huta "Katowice".

Od czasu powołania Wolnych Związków Zawodowych do ich legalnego uznania przez władze PRL upłynęło zaledwie i aż 30 miesięcy. Założycieli czekały szykany i prześladowania. Sam Świtoń był aresztowany 58 razy a jego najczęstszym miejscem odosobnienia był areszt śledczy w Katowicach przy ul. Kilińskiego 9. To w tym miejscu IPN zorganizował drugą część uroczystości.

Projekcja opartych na źródłowych dokumentach filmów dokumentalnych pt. "Pierwszy ze Śląska", "Bezpieka kontra śląskie WZZ", oraz "Zanim wybuchł Sierpień" - poprzedziło wprowadzenie słowne Moniki Kobylańskiej z IPN) oraz sygnatariusza Porozumienia Katowickiego - Zbigniewa Kupisiewicza. Kupisiewicz zrelacjonował uczestnikom spotkania historię zawiązania Komitetu Strajkowego w Hucie Katowice w ostatnich dniach sierpnia 1980 roku oraz roli Kazimierza Świtonia w negocjacjach z rządem, które zakończyło się podpisaniem Porozumie­nia Katowickiego.

Porozumienie "katowickie" - to czwarte po szczecińskim, gdańskim i jastrzębskim - porozumienie społeczne podpisane 11 września 1980 pomiędzy Komisją Rządową a Międzyzakładowym Komitetem Robotniczym w Hucie Katowice. Porozumienie dotyczyło przede wszystkim gwarancji realizacji Porozumienia Gdańskiego w zakresie tworzenia struktur niezależnych samorządnych związków zawodowych. Ustalenia dokumentu obejmowały zobowiązanie władz do akceptacji działań zmierzających do powstawania, organizowania i funkcjonowania struktur Związku na terenie całego kraju.

Strona rządowa gwarantowała: dostęp do mediów, zwolnienie z obowiązku pracy osób pełniących funkcje związkowe z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, udostępnienie lokali i pomieszczeń przez dyrekcje zakładów pracy lub władze terenowe z przeznaczeniem na działalność związkową, możliwość współdecydowania o sprawach pracowniczych i socjalnych, oraz uczestnictwa strony związkowej w pracach nad nową ustawą o związkach zawodowych, samorządzie robotniczym i kodeksie pracy.

Strona rządowa zobowiązywała się ponadto do zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim strajkującym, członkom komitetów strajkowych i robotniczych oraz ich rodzinom, a także osobom wspomagającym komitety robotnicze.

Ze strony rządowej dokument podpisali: Franciszek Kaim - minister hutnictwa, Zbigniew Szałajda - dyrektor naczelny Huty Katowice, Kazimierz Sąda - podsekretarz stanu w Ministerstwie Hutnictwa, Eugeniusz Pustówka - dyr. naczelny Huty im. Lenina, Franciszek Grzesiek - generalny dyrektor Zjednoczenia Metali Nieżelaznych, Michał Stopaniak - dyrektor Departamentu Pracy i Płac Ministerstwa Hutnictwa, oraz Antoni Seta - przewodniczący Związku Zawodowego Hutników. Z ramienia MKR porozumienie sygnowali: Andrzej Rozpłochowski - przewodniczący MKR Huty Katowice, Jacek Jagiełka - wiceprzewodniczący, Bogdan Borkowski - wiceprzewodniczący, Kazimierz Świtoń - sekretarz MKR, Aleksander Karpierz, Zbigniew Kupisiewicz, Wiesław Tatko. W negocjacji porozumienia w charakterze doradców aktywny udział wzięli: Wiesław Chrzanowski, Stefan Kurowski, Janusz Krzyżewski, Zbigniew Bogusławski.